Toen Balou  7 maanden oud was kreeg hij een aanval, waarbijoorspronkelijk gedacht werd aan een groeistuip. De aanvallen namen echter toe en er kwamen meer klachten bij. Balou werd accuut doof, bleek een traag werkende schildklier te hebben .... Een zoektocht naar de oorzaak van zijn klachten volgde, lees er meer over op de gezondheidspagina´s.

Mede door zijn gezondheidsklachten is Balou de hond die hij is, een aparte. Onze eerste hond, dus we hadden ook geen vergelijksmateriaal: wat is normaal gedrag? Balou leek vanaf zijn puppen-tijd al anders te zijn. We hebben diverse trainingen met hem gevolgd , wat erg leuk was en waar we ook leerden welk gedrag te negeren en welk gedrag te stimuleren. Toch leek dat bij hem steeds weer anders uit te pakken.

Balou kon “dwingen” om naar buiten te gaan: alsmaar rondjes lopen in ons gezichtsveld. Zoals we geleerd hadden,  negeerden we dit gedrag meestal... Maar het hield altijd meteen op als hij uit geweest was. Gaandeweg bleek dat hij onrustig gedrag vertoonde waarvan we steeds vaker het gevoel kregen dat hij zich echt niet prettig voelde (en er geen sprake was van afdwingen, maar echt van uiting geven van oncomfortabel zijn).  Zo werd dit gedrag bijvoorbeeld versterkt als hij “drontal” kreeg (ontwormingsmiddel). Overstap naar Milbamax bleek succesvol.

Inmiddels zijn we jaren verder en kunnen we Balou goed “lezen”. Onrust heeft bij hem meestal een oorzaak: schildklierfunctie te laag, aanval die moet volgen etc.

In 2011 hebben we hem laten castreren: hadden we dat maar jaren eerder gedaan! We durften dit steeds niet aan , uit angst dat verandering binnen zijn hormoon huishouding niet goed zou zijn in combinatie met zijn epilepsie en schildklierfuncties...... Maar het heeft juist heel positief uitgepakt: Hij heeft veel meer rust in zijn lijf.

Happy  dog

Ondanks al zijn klachten, is het een hele vrolijke hond. Absoluut niet zielig. Honden piekeren niet, dus tsja...

Hij houdt zijn maatjes goed in de gaten: als zij alarm geven, blaft Balou mee: hij hoort het niet...  Maar ziet dat zij alarm slaan. Door zijn doofheid kan hij heerlijk diep en lang slapen. Ondanks dat zijn heupen niet fantastisch zijn , gaat hij altijd mee op de wandeling en houdt gewoon zijn eigen tempo aan: rent niet mee achter ballen maar snuffelt liever ieder graspolletje af, zwemt niet meer maar vindt het heerlijk om pootje te baden. Iedere plas op straat wordt even doorlopen, ieder modderbad krijgt een Balou-groet.

Een aanval voelt hij meestal aankomen: dan zoekt hij zijn veilige plek: mand. Tijdens een aanval gaan we altijd bij hem zitten, Choco en Simba komen er dan ook bij liggen.... En zodra de aanval weer over is , merk je niets meer aan hem: hij huppelt dan weer vrolijk mee.

Hij is aanhankelijk, maar wel op zijn eigen tijd. Als Balou iets niet wil....

Luisteren doet hij met zijn ogen: hij kent diverse handgebaren , dus als je eenmaal goed oogcontact hebt dan kun je prima met hem communiceren.

- Hierkomen: armen wijd. (of Simba stoot hem aan met zijn neus, dat is het teken dat hij met Simba mee moet.)

- Eten: handgebaar naar mond, alsof je lepel naar je mond brengt.

- uitgaan/ lopen: met wijs- en middelvinger lopen.

- Slapen (mee naar slaapmand): hoofd schuin op hand (slaapgebaar).

- Bal of speeltje pakken: met duim en vingers een rondje vormen

En zo zijn er meer algemene gebaren die hij kent (zit en af etc).